بسیاری از والدینی که دارای کودکان اوتیسمی هستند از خود می پرسند که آیا این ایده بدی است که با آنها به بیش از یک زبان ارتباط برقرار کنند. از آنجایی که ASD ها اغلب شامل اختلال زبانی می شوند، برخی از والدین نمی خواهند با قرار دادن کودک اوتیستیک در معرض بیش از یک زبان، بار غیرضروری را اضافه کنند.
بدون درک کامل تحقیقات فعلی، برخی از پزشکان عمومی توصیه میکنند که والدین کودکان اوتیستیک در کشوری که زبان رسمی آن انگلیسی است، به جای زبان مادری، انگلیسی صحبت کنند. با این حال، شواهد کمی وجود دارد که ثابت کند قرار دادن یک کودک اوتیستیک با زبان دوم مانع یادگیری زبان می شود. در واقع، مطالعات نشان میدهد که کاهش مواجهه کودک با زبان مادری با اختلال زبانی میتواند اجتماعی شدن کودک را حتی در خانوادهاش دشوارتر کند. والدین با استفاده نکردن از زبان مادری، فرزند خود را از گفتگو حذف می کنند. کودکان اوتیستیک معمولاً از نظر اجتماعی دچار مشکل می شوند و بیشتر از همسالان خود از والدین خود صحبت می کنند. والدینی که مهارت کمی در زبان دوم دارند ممکن است در برقراری ارتباط با کودکان اوتیستیک خود دچار مشکل شوند. اگر این والدین تصمیم بگیرند که زبان انگلیسی را منبع اصلی ارتباط خود قرار دهند، این می تواند مشکلات زبانی بیشتری ایجاد کند. مانند همه زبان آموزان، کودکان اوتیستیک نیاز به قرار گرفتن منظم در معرض هر دو زبان دارند.
اوتیسم اغلب با درک واقعی کلمات همراه است. درک زبان های محاوره ای و اصطلاحی انگلیسی ممکن است برای زبان آموزان اوتیستیک بسیار دشوار باشد. از سوی دیگر، بسیاری از دانشآموزان در طیف اوتیسم در حفظ کردن مهارت دارند و ممکن است بتوانند دایره لغات بزرگی را به دست آورند که درک و تکرار زبان نوشتاری و گفتاری رسمی را نسبت به همتایان خود که زبان یاد میگیرند آسانتر میکنند. دانش آموزان اوتیستیک از قوانین و ساختارها قدردانی می کنند و ممکن است از یادگیری گرامر زبان دوم لذت ببرند.
چرا صحبت کردن به دو زبان در خانه می تواند واقعاً برای کودک مبتلا به اوتیسم مفید باشد
نزدیک به دو سوم جمعیت جهان به دو یا چند زبان صحبت می کنند .
هنگامی که والدین به صحبت با فرزندان خود به زبان مادری خود ادامه می دهند، مدل های زبان غنی را در اختیار کودکان قرار می دهند تا یادگیری زبان انگلیسی را آسان تر کنند. اینکه یک کودک چقدر دوزبانه می شود بستگی به میزان شنیدن و تکلم هر زبان در زندگی روزمره اش دارد
اما در مورد کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) چطور؟ تحقیقات کنونی از این ایده پشتیبانی نمیکند که تربیت کودک مبتلا به اوتیسم در یک محیط یادگیری دوزبانه رشد زبان را به تاخیر میاندازد یا باعث اختلال زبانی میشود. در واقع، بر اساس مطالعات اخیر، ما والدین را تشویق میکنیم که کودک مبتلا به اوتیسم خود را در معرض محیطهای زبانی دوزبانه قرار دهند. مطالعات متعدد هیچ تفاوتی در مهارتهای زبانی (از جمله واژگان و سن عطف زبان اولیه) بین کودکان مبتلا به اوتیسم که در معرض خطر قرار دارند، پیدا نکردهاند.
توسعه توانایی های دوزبانه در کودکان مبتلا به اوتیسم از خانواده های دوزبانه، ارتباط با والدین آنها و شکل گیری هویت های قومی را غنی می کند. همچنین فرصت های تعامل اجتماعی در داخل و خارج از خانه با خانواده گسترده و جامعه را افزایش می دهد.
خوزه پنج ساله با تشخیص اوتیسم و تاخیر در رشد زبان، با خانواده دوزبانه انگلیسی-اسپانیایی خود در بریتانیا زندگی می کند. علاوه بر تمام تصمیمات مهمی که یک خانواده دارای یک کودک اوتیستیک باید اتخاذ کند، والدین خوزه باید در نظر داشته باشند که چه زبانی و چگونه به او بیاموزند. آنها دوست دارند خوزه انگلیسی یاد بگیرد تا بتواند دوستانی پیدا کند و در مدرسه خوب عمل کند. اما آنها همچنین برای اسپانیایی – زبان مادری مادر خوزه – ارزش قائل هستند.
وضعیت دشوار این خانواده در مطالعه ای در سال 2013 شرح داده شد و مشکلی را نشان می دهد که بسیاری از خانواده ها را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار می دهد. اما آیا می توان کودک مبتلا به اوتیسم یا سایر اختلالات عصبی رشدی را دوزبانه تربیت کرد؟ و اگر چنین است، آیا به تجربه اوتیسم کمک می کند یا مانع آن می شود؟ بیایید نگاهی به شواهد بیندازیم.
یک باور رایج این است که اگر یادگیری یک زبان برای کودک سخت باشد، دو زبان حتی دشوارتر خواهد بود. فرض بر این است که اگر خانواده ای از یک زبان استفاده کند، کار برای کودک آسان تر می شود. آن زبان واحد تقریباً همیشه زبان غالب در جامعه است. این بدان معنی است که خانواده هایی که از زبان اقلیت در خانه استفاده می کنند اغلب توسط متخصصان توصیه می شود که به زبان اکثریت روی بیاورند.
تا همین اواخر، عدم قطعیت زیادی در مورد شواهد مربوط به دوزبانگی و اوتیسم وجود داشت. با این حال، یک بررسی نشان داد که دوزبانگی تأثیر منفی بر زبان، مهارتهای اجتماعی یا مهارتهای شناختی مانند حافظه و توجه، در طیفی از اختلالات عصبی رشدی ندارد.
فواید دوزبانگی
در مورد اوتیسم، محققان به برخی از اثرات مثبت اولیه دوزبانگی بر ارتباطات و عملکرد اجتماعی پی بردهاند. مطالعات اخیر روی کودکان اوتیستیک دوزبانه از سراسر جهان نشان میدهد که مهارتهای زبانی آنها با کودکان تک زبانه مبتلا به این بیماری قابل مقایسه است. این مطالعات همچنین نشان می دهد که آنها مهارت های اجتماعی و شناختی را با سرعت مشابهی کسب می کنند و در استفاده از ارتباطات غیرکلامی مانند ژست ها بهتر عمل می کنند.
علاوه بر این، «تکزبانگی اجباری» – عمل کاهش مواجهه کودک با یک زبان زمانی که خانواده دو زبانه است – میتواند بر مهارتهای ارتباطی کودک تأثیر منفی بگذارد و عملکرد یکپارچه خانواده را مختل کند. شواهد حاکی از آن است که کودکان از شنیدن بسیاری از زبان گفتاری بیشترین سود را می برند، و والدین با واژگان متنوع و ساختارهای پیچیده جملات، کودکان را در مورد چیزهایی که به آنها علاقه دارد درگیر می کنند. این چیزی است که والدین ممکن است نتوانند هنگام صحبت به زبان غیر مادری ارائه دهند.
به این ترتیب، توصیه به خانوادههای دوزبانه برای استفاده از یک زبان ممکن است توصیهای خوب اما نادرست باشد. تک زبانه بودن در یک خانواده یا جامعه دوزبانه می تواند فرصت های ارتباطی کودک را محدود کرده و از مشارکت کامل در زندگی خانوادگی و اجتماعی محروم کند. صحبت کردن به یک زبان، مشکلات کودکان اوتیستیک را کاهش نمی دهد، بلکه آنها را به تک زبانه تبدیل می کند. در مقابل، توسعه هر دو زبان به آنها این امکان را می دهد که با عزیزان خود به شیوه ای معنادار تعامل داشته باشند.
توصیه عملی
پس خانواده ها چه باید بکنند؟ مهمترین چیز تشویق والدین به تصمیم گیری آگاهانه و مبتنی بر شواهد در مورد انتخاب زبان و تأثیر بالقوه بر رشد فرزندشان است. ما همچنین پیشنهاد میکنیم که هنگام تصمیمگیری مهم در مورد پیگیری تکزبانگی یا دوزبانگی، استفاده از زبان کودک و همه افرادی که کودک با آنها تعامل دارد – معلمان، درمانگران، اعضای خانواده، همسالان – باید در نظر گرفته شود.
همچنین مهم است که ارزیابی و مداخله توسط گفتار درمانگران و زبان درمانگران باید از نظر فرهنگی حساس باشد و هر یک از زبان های کودک را هدف قرار دهد. این نه تنها یک ارزیابی معتبر از مهارت های زبانی واقعی کودک را تضمین می کند، بلکه بهترین نتایج درمانی ممکن را نیز تضمین می کند.
چند اوتیستیک معروف
- هانس کریستین اندرسن – نویسنده کودکان
- لوئیس کارول – نویسنده کتاب آلیس در سرزمین عجایب
- چارلز داروین – طبیعت شناس، زمین شناس، زیست شناس
- بیل گیتس – یکی از بنیانگذاران مایکروسافت
- استیو جابز – یکی از بنیانگذاران اپل
- جیمز جویس – نویسنده
- استنلی کوبریک – کارگردان فیلم
- میکل آنژ – مجسمه ساز، نقاش، معمار، شاعر
- موتزارت – آهنگساز کلاسیک
- سر اسحاق نیوتن – ریاضیدان، ستاره شناس، فیزیکدان
- ساتوشی تاجیری – خالق پوکمون نینتندو
- گرتا تونبرگ – فعال آب و هوا
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر میدهد!