در گرامر زبان انگلیسی، تعیین‌کننده‌ها (Determiners) کلماتی هستند که درست قبل از یک اسم (یا عبارت اسمی) قرار می‌گیرند تا مشخص کنند اسم مورد نظر، معین است یا نامعین، متعلق به چه کسی است، چه مقداری دارد و یا به چه چیزی اشاره می‌کند. بدون دترمینرها، جملات ناقص مانده و درک مخاطب از ارجاع اسم مبهم خواهد بود.
در این مقاله، تمام دسته‌بندی‌های determiners، جایگاه آن‌ها در جمله، تفاوت اساسی آن‌ها با صفت‌ها و خطاهای متداول زبان‌آموزان را با مثال‌های کاربردی بررسی می‌کنیم.
۱. تعیین‌کننده (Determiner) دقیقاً چه کاری انجام می‌دهد؟
هر اسم عام در انگلیسی پیش از آنکه وارد جمله شود، نیاز به یک نشانگر دارد تا مشخص شود مخاطب باید روی کدام بعد آن تمرکز کند. به مثال زیر توجه کنید: (یادگیری این ساختارها به شما در تسلط بر گرامر زبان انگلیسی کمک می‌کند.)
I saw a dog. (یک سگی دیدم — ناشناس و نامعین)
I saw the dog. (همان سگ مشخص را دیدم — معین و شناخته‌شده)
I saw my dog. (سگم را دیدم — مشخص کردن مالکیت)
I saw every dog. (تک‌تک سگ‌ها را دیدم — اشاره به کمیت و شمولیت)
کلمات a، the، my و every همگی نقش تعیین‌کننده (Determiner) را بر عهده دارند.
۲. انواع اصلی تعیین‌کننده‌ها در زبان انگلیسی
تعیین‌کننده‌ها بر اساس نقشی که در جمله دارند به ۴ گروه بزرگ تقسیم می‌شوند:
| دسته‌بندی (Category) | اعضا (Examples) | وظیفه در جمله | مثال کاربردی |
| حروف تعریف (Articles) | a, an, the | معین یا نامعین ساختن اسم | Please close the window. |
| اشاره‌ای‌ها (Demonstratives) | this, that, these, those | نشان دادن دوری و نزدیکی (مکانی/زمانی) | This idea is brilliant. |
| مالکیتی‌ها (Possessives) | my, your, his, her, its, our, their | مشخص کردن تعلق و مالکیت شیء | Leave your bag here. |
| سورها و شمارنده‌ها (Quantifiers) | some, any, many, much, few, little, all, every, each | بیان مقدار، تعداد و شمولیت | We have enough time. |
الف) حروف تعریف (Articles)
حروف تعریف پرکاربردترین دترمینرها هستند:
حرف تعریف معین (Definite Article – the): زمانی استفاده می‌شود که گوینده و شنونده هر دو می‌دانند درباره چه چیزی صحبت می‌شود:
The sun sets in the west. (خورشید — شیء منحصر‌به‌فرد)
حروف تعریف نامعین (Indefinite Articles – a / an): برای اسامی قابل شمارش مفرد که شناخته‌شده نیستند:
She bought a new laptop.
He is eating an apple.
ب) صفات اشاره (Demonstrative Determiners)
این کلمات فاصله مکانی، زمانی یا حتی روانی اسم را نسبت به گوینده تعیین می‌کنند:
This (مفرد نزدیک): Take this key.
That (مفرد دور): Who owns that car?
These (جمع نزدیک): Read these notes carefully.
Those (جمع دور): Look at those clouds.
ج) تعیین‌کننده‌های ملکی (Possessive Determiners)
توجه کنید که این کلمات را نباید با ضمایر ملکی اشتباه گرفت. تعیین‌کننده‌های ملکی همواره قبل از اسم ظاهر می‌شوند:
Do you know her address?
They parked their car outside.
د) کمیت‌سنج‌ها (Quantifiers)
کمیت‌سنج‌ها تعیین می‌کنند چه میزان یا چه تعدادی از اسم مد نظر است. تطابق آن‌ها با نوع اسم (شمارش‌پذیر یا شمارش‌ناپذیر) اهمیت حیاتی دارد:
مخصوص اسامی قابل شمارش (Countable): many, a few, few, several
There are several ways to solve this.
مخصوص اسامی غیرقابل شمارش (Uncountable): much, a little, little
She doesn’t drink much coffee.
مشترک بین هر دو: some, any, a lot of, plenty of
We need some bread and some apples.
۳. تفاوت مهم: Determiner در برابر Adjective (صفت)
بسیاری از زبان‌آموزان تعیین‌کننده‌ها را با صفت معمولی اشتباه می‌گیرند. تفاوت‌های کلیدی عبارتند از: (اگر می‌خواهید این تفاوت‌ها را در ساختار واقعی جملات تمرین کنید، شرکت در کلاس‌های آنلاین زبان انگلیسی گزینه‌ای عالی است.)
محدودیت تعداد: شما می‌توانید پشت سر هم چندین صفت کیفی بیاورید (a big, old, wooden table)، اما معمولاً نمی‌توانید دو تعیین‌کننده اصلی از یک جنس را برای یک اسم استفاده کنید (نمی‌توان گفت: the my book).
قابلیت حذف: صفت‌ها اطلاعات توصیفی اضافه می‌کنند و اگر آن‌ها را حذف کنید، جمله همچنان از نظر ساختاری درست است؛ اما حذف دترمینر پیش از یک اسم مفرد شمارش‌پذیر معمولاً جمله را از نظر گرامری غلط می‌سازد.
I saw a red car $\rightarrow$ صفت (red) حذف شود: I saw a car (صحیح)
I saw a red car $\rightarrow$ دترمینر (a) حذف شود: I saw red car (غلط)
۴. ترتیب قرارگیری دترمینرها (Predeterminers, Central, Postdeterminers)
اگر در یک عبارت بیش از یک نشانگر وجود داشته باشد، رعایت توالی زیر الزامی است:
پیش‌تعیین‌کننده‌ها (Predeterminers): کلماتی مانند all, both, half, double, twice
تعیین‌کننده‌های مرکزی (Central Determiners): حروف تعریف (a, the)، صفات اشاره (this, that) و ملکی‌ها (my, his)
پس‌تعیین‌کننده‌ها (Postdeterminers): اعداد شمارشی و ترتیبی (one, first, next, last) یا کلماتی مانند other, many
مثال ساختاری:
All (Pre) + the (Central) + three (Post) + students passed.
(هر سه دانش‌آموز قبول شدند.)
۵. اشتباهات رایج زبان‌آموزان در استفاده از Determiners
اشتباه اول: استفاده هم‌زمان از Article و Possessive
نادرست: This is the my friend.
درست: This is my friend. یا This is a friend of mine.
اشتباه دوم: تطبیق نادرست Much و Many با اسم
نادرست: I have too much problems.
درست: I have too many problems. (مشکلات قابل شمارش است)
اشتباه سوم: جا انداختن دترمینر برای اسم‌های مفرد قابل شمارش
نادرست: Doctor gave me medicine.
درست: The doctor gave me the medicine.
سوالات متداول (FAQ)
آیا اعداد جزو Determiners محسوب می‌شوند؟
بله، اعداد شمارشی (Cardinal مانند one, two) و ترتیبی (Ordinal مانند first, second) در نقش پس‌تعیین‌کننده (Postdeterminer) قرار می‌گیرند و مقدار یا رتبه اسم را تعیین می‌کنند.
آیا یک اسم می‌تواند بدون هیچ‌گونه دترمینری استفاده شود؟
بله، به این حالت حرف تعریف صفر (Zero Article) می‌گویند. این حالت معمولاً برای اسامی غیرقابل شمارش کلی (Water is essential for life) یا اسامی جمع با مفهوم عام (Cats are independent animals) به کار می‌رود.
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر می‌دهد!